Lizzie, in al haar heerlijke dondersteen-zijn
Update, november 2026
Lizzie is overleden. Dit verhaal schreef ik toen ze er nog was, en zo laat ik het staan: als herinnering aan een heerlijke dondersteen die zich door niemand iets liet afpakken. Lieve Pauline, Finn, Dodi en iedereen die van haar houdt: heel veel sterkte.
Lizzie was boos op mij. En terecht.
Het was juni 2025, het familiehockeytoernooi van MHV. Grijze lucht, donderwolken boven het veld. Af en aan regen, soms pijpenstelen. Mijn camera's zaten in regenhoesjes. Lizzie stond in het doel. Geel-zwart gestreept boevenpak, nummer 3248 op haar borst, stick in de aanslag. Ze stond er zo stoer bij dat ik dacht: die foto wil ik. Dus ik liep het veld in en ging pal voor haar staan. Dat doe ik wel vaker op familiehockeytoernooien. Ze zijn het inmiddels van me gewend.
Precies op dat moment kwam de hele meute vanaf de andere kant van het veld aandenderen. Bal erin. Doelpunt.
In mijn achterhoofd hoorde ik mijn oude mentor Kirsten Lewis: square up! Recht ervoor gaan staan. Mooie rechte lijnen. Zelfs haar boevenpak deed mee. Lekker grafisch, toch? Alles klopte. Tot ik Lizzie zag kijken. Een blik die precies zei wat ze dacht: wat sta jíj nou precies voor mijn neus?
Dat is Lizzie. Ze laat zich niets afpakken. Geen doelpunt. En ook niet het plezier. Terwijl haar ziekte haar steeds meer afpakt.


Een appje in oktober
Het begon in oktober 2024 met een appje van Xenia. Of ik ook portretten maakte. Het ging om een moeder met drie kinderen van 18, 13 en 9. De jongste had een progressieve ziekte. Een groep vrienden wilde foto's laten maken van moeder en kinderen, nu het nog kon. Als cadeau.
Xenia noemde geen naam. Toch moest ik meteen aan Pauline denken. Ik weet nog steeds niet waarom. Het bleek haar.
Xenia stuurde een bericht rond naar meer dan dertig teamgenoten en oud-teamgenoten. Het geld kwam binnen. In januari, op skivakantie met het team, kreeg Pauline haar cadeau. Een Day in the Life. Met mij. De dag voor haar verjaardag. Er vloeiden nogal wat tranen, hoorde ik later.
Wat een vriendinnen.
Wat als je het eigenlijk niet wílt vastleggen?
Ik wil hier eerlijk over zijn. Zo'n cadeau is prachtig. En het is ook ingewikkeld. Want je weet precies waaróm je het krijgt.
Lizzie heeft een uiterst zeldzame, progressieve metabole ziekte. Stukje bij beetje raakt ze kwijt wat ze ooit leerde. Een fotoreportage maakt dan iets zichtbaar wat je misschien liever niet wilt zien: dat de tijd telt.
Pauline schreef het later zelf, beter dan ik het kan:
"Zelfs als je echt niet het leven van je kind wil vastleggen, omdat de reden zo intens verdrietig is, is daar Sandra. Zo vol liefde, met interesse en oog voor detail en een uiteindelijk album waar je stil van bent. Zo mooi, ingetogen en eerlijk. Ondanks het verdriet zo bijzonder om te hebben en vaak naar te kijken. En met trots te laten zien. Geweldig!"
Daarom begonnen we niet met een camera. Pauline stelde voor om eerst samen te wandelen met de honden. Praten over wat er kon. Wat zij wilde. Wat Lizzie aankon.
Mijn uitgangspunt was simpel. Ik kwam niet om een ziekte te fotograferen. Ik kwam voor Lizzie. En voor haar grote broer Finn, haar grote zus Dodi, haar moeder, haar opa en oma. Voor het gezin zoals het nu is. Voor nu en voor later.
Een Day in the Life thuis, in april
In april stapte ik bij hen binnen, voor een Day in the Life van het hele gezin. Opa en oma, de ouders van Pauline, kwamen op bezoek. Twee uur gewoon leven: aan tafel, op de bank, buiten. En zelfs dat vroeg veel van Lizzie, merkte Pauline 's avonds aan tafel.
Opa die een kleindochter stevig vastpakt en even zijn ogen dichtdoet. Oma in de keuken, met armen die al wisten wat ze moesten doen voordat er iets gezegd werd.
Pauline die op de bank Lizzies haar doet. Lizzie die het uitgiert.
En dan de keukentafel. Lizzie met een bakje chips. Haar zus aan de overkant met een zak. Wie had de chips eerst? Van wie zijn ze eigenlijk? Er wordt gegraaid, gewezen, geprotesteerd en gelachen. Twee zussen. Niets aan de hand. Alles aan de hand.
Tussendoor de gekke koppen. Tanden bloot, ogen dicht geknepen, neus opgetrokken. Niemand die haar vroeg om te lachen. Dat deed ze zelf wel, op haar eigen manier.

Daarna gingen we met zijn allen naar buiten. Lizzie kon niet alle stukken meer lopen. Dus hing ze om mama heen. Op haar rug. Op haar heup. Om haar nek. Mama als vervoermiddel, klimrek en kussen tegelijk. Op een bankje in het bos. Een wedstrijdje met opa: wie kan het snelst lopen? Oma en haar zus, arm in arm aan het kletsen. Lizzie die zich tussen mama's benen door wurmt. Haar broer in een boom. De schaduwen van de hele familie op het zandpad.


Een van de hondjes is er inmiddels niet meer. Ook die wandeling staat nu in het boek.
Die avond appte Pauline me. Dat het mooi was en tegelijk confronterend. Dat ze er even danig van ondersteboven was. En dat ze zo dankbaar was dat Lizzie in al haar dondersteen-zijn was vastgelegd.
Dondersteen. Beter kan ik haar niet omschrijven.
Ik stuurde haar die avond nog een klein voorproefje. Haar antwoord kwam midden in de nacht:
"Wat een mooie foto's zeg! Ben er stil van! "
Ook met een ziek kind gaat het gewone leven door. Moe om mama's nek, en even later opa uitdagen. Juist die gewone momenten zijn het mooiste wat je hebt.
Wil je zien hoe die middag voelde? Ik ken elke foto, en toch gaat er elke keer weer van alles door me heen. Van een glimlach tot ontroering. Dit is de slideshow die Pauline van me kreeg.
Juni: het familiehockeytoernooi
MHV is voor dit gezin niet zomaar een club. Pauline hockeyt er, fluit er wedstrijden, eigenlijk staat het hele gezin op dat veld. En het familiehockeytoernooi is het hoogtepunt van het jaar. Dus daar moest ik ook bij zijn.
Iedereen in Lizzies team in geel-zwarte boevenpakken. Lizzies vader kwam langs met haar kleine halfzusje en een halfbroertje van een paar maanden oud. Dat doen ze elk jaar: koffie, de opening, even kijken naar de kinderen. Lizzie duwde de kinderwagen. Over het terras, over het kunstgras, met een vastberadenheid alsof die wagen haar persoonlijke verantwoordelijkheid was.

Ook die dag ging het alle kanten op. Maar Lizzie liet zich nergens door tegenhouden. Ook niet door de regen. Genietend bij de opening. Zwaaiend met haar stick midden in het veld. Rennend achter de bal aan. Lachend in het doel. Behalve dus toen ik ervoor stond ;).
En dan de suikerspin. Roze plakvingers, roze mond, roze alles. Lizzie die een hap neemt terwijl Xenia haar stevig tegen zich aan drukt.

Een andere goede vriendin van Pauline was er ook. Zij tilde Lizzie op, droeg haar op haar heup, maakte gekke bekken terug.
En als je goed keek, zag je het in hun ogen: lachen en tranen tegelijk.

Wat ze daar kon, gaat nu al niet meer. De foto's houden haar vast zoals ze toen was. Ondanks het verdriet zo bijzonder om te hebben, en vaak naar te kijken.
Regen, roze suikerspin en een stick in de aanslag. Dansen, gekkigheid, vallen en opstaan. Dit is Lizzie in actie. Wat een plezier!
Waarom het fotoalbum niet alleen mooi is
In juli was de reportage van thuis klaar. Ik stuurde Pauline de slideshow. Dit appte ze terug:
"Ben tot tranen geroerd. Echt vastgelegd hoe de dynamiek bij ons is. Met Lizzie die van vrolijk naar boos, naar verdrietig, naar boos gaat en de interactie met Dodi en Finn. Priceless ♥️"
Dat is precies waarom ik documentair werk. Een geregisseerde fotoshoot had de boze en verdrietige momenten eruit gelaten. Waarschijnlijk waren ze er niet eens geweest. Maar die boosheid ís Lizzie ook. En wie haar daarna troost, hoort net zo goed bij het verhaal. Net als die guitige, ondeugende blik, de chips, het plezier en het hangen om mama's nek.
Twee dagen later volgde de slideshow van het hockeytoernooi:
"Oh daar word je vrolijk van zeg. Je ziet het plezier bij Lizzie 😍"
Alles kwam samen in twee fotoboeken. Thuis en op het veld. Toen Pauline de opmaken zag, schreef ze:
"Ik vind beide opmaken van de boeken prachtig. Verheug me erop het in handen te hebben. 😘"
En later, met de boeken op schoot:
"Ben nu nog een keer de boeken aan het bekijken. Echt zo prachtig! En ook behoorlijk verdrietig dat wat ze daar kon, nu al niet meer gaat. Maar zo'n dierbaar boek! Dank dank dank! ❤️"
Allebei waar. Allebei in dezelfde boeken.

Je fotografeert niet wat er verdwijnt. Je fotografeert wat er nú is. Zoveel mogelijk ervan. Om te kunnen blijven zien hoe het voelde, met z'n allen.
Voor alle Lizzies na haar
De ziekte van Lizzie heet SMA-PME. Pauline wil dat meer mensen haar verhaal kennen. Met haar hockeyteam doet ze mee aan de MetaKids Obstacle Run, als team Roooozeman for Lizzie. Het geld gaat naar onderzoek naar zeldzame stofwisselingsziekten bij kinderen. Zodat er voor de kinderen na Lizzie hopelijk ooit een oplossing komt.
Op het moment dat ik dit schrijf staat de teller al op ruim 24.000 euro. Wij hebben al gedoneerd. Wil jij dat ook doen?
Steun team Roooozeman for Lizzie.

Terug naar dat doel
Ik denk nog vaak aan dat moment in juni. Lizzie in het doel, ik er pal voor, de bal die erin vloog.
Eerlijk? Ik ben blij dat ik in de weg stond. Want die foto heb ik nu. Van een meisje in een boevenpak dat zich door niemand iets liet afpakken. Ook niet door mij.

Zit jullie gezin midden in een periode die je liever niet had meegemaakt? Of wil je zoiets cadeau doen aan iemand van wie je houdt? Vertel me over jullie. We beginnen met een gesprek, meestal via video. Soms bij een kop koffie, en een enkele keer tijdens een wandeling met de honden. Daarna kijken we samen wat er kan.

Ben je benieuwd hoe het eindresultaat eruit komt te zien?
Kijk dan op mijn YouTube-kanaal bij de Day in the Life-series. Of spiek in mijn portfolio bij andere documentaire-foto’s die ik heb gemaakt.
Wil je meer weten over wie ik ben, hoe ik werk en hoe ik jou kan helpen? Bel of mail me om vrijblijvend kennis te maken. Dan denk ik met heel veel plezier met je mee.







